Kiedy generyk pomaga w projektowaniu funkcji?

Generyk jest przydatny, gdy zachowuje znany związek między wejściem i wynikiem. Jeśli funkcja przetwarza tablicę użytkowników, chcę nadal wiedzieć, jaki typ powstaje po przetworzeniu. Dzięki temu edytor i kompilator mogą sprawdzić dalszy kod bez zgadywania.

Na przykład mapLimited<T, R> może przyjąć elementy typu T i funkcję zamieniającą je na R, a następnie zwrócić wyniki R. To czytelniejsze niż oddawanie wszystkiego jako unknown i sprawdzanie od nowa. Generyk nie powinien jednak udawać walidacji danych z sieci. Jeżeli typ wyniku API wybieram dowolnie, potrzebuję także parsera, który go potwierdzi.